Ιδιόκτητο σπίτι . Όνειρο ή κόλαση??

Εάν κάποιος σας ρώταγε τι προτιμάτε:
α)Το σπίτι της φωτογραφίας
β)50.000 ευρώ στην τσέπη σας τώρα
γ)Τρείς μήνες στην Κούβα τσάμπα
Τι θα διαλέγατε??

Οι περισσότεροι θα λέγατε το σπίτι.
Είναι η μόνιμη έννοια του Έλληνα .
Να βάλει ένα κεραμίδι πάνω απο το κεφάλι του .

Η αύξηση των αντικειμενικών αξιών των τελευταίων ημερών , έχει αναβάλει σε μακρινό χρόνο την εκπλήρωση του ονείρου πολλών οικογενειών , κι ας μιλάνε για αντίβαρο της αύξησης του αφορολογήτου Α' κατοικίας .

Το κακό στην περιπτωσή μας είναι ότι το άγχος για αγορά κατοικίας έχει μεταβάλει την κρίση των Ελλήνων , σε κρίση προβάτου που ακολουθεί το υπόλοιπο κοπάδι .
Πηγαίντε μια μέρα στο "λιβάδι" των τραπεζών και μασήστε το χορτάρι τους . Το βαρυστομάχιασμα απο τα επιτόκια τους και τις κρυφές χρεώσεις τους θα σε οδηγήσει σίγουρα στην σφαγή αν δεν προσέξεις .
Αφού φάς αμέριμνα , μετά θα σε κουρέψουν μέχρι τελευταίας τρίχας και ξαφνικά θα σε πάρουν έξω απο το μαντρί( σου) , για να σε πάνε στο χασάπη .
Γιατί όλα αυτά ??
Γιατί είμαστε ανυπόμονος λαός.
Γιατί αφήνουμε τους εργολάβους και τους μεσίτες να μας οδηγούν με τον γνώμονα της "αγοράς" ΤΟΥΣ .
Γιατί δεν ακούμε την Τράπεζα της Ελλάδος που φωνάζει ότι η δανειοδότηση των ελληνικών νοικοκυριών έχει ξεπεράσει αυτή των επιχειρήσεων .
Γιατί μας καταπιέζουν να ακολουθούμε τις επιταγές της κοινωνίας που λέει όταν μεγαλώσεις να ανοίξεις δικό σου σπίτι .
Γιατί δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι πρέπει να σου χρωστάει η τράπεζα ( με τις καταθέσεις σου) και όχι να τις χρωστάς (με δάνεια , κάρτες κτλ.).

Δεν είναι μαγκία να ζείς με τα λεφτά των άλλων και να ρισκάρεις να μην τους τα επιστρέψεις ποτέ . Κάποια στιγμή θα σε μαγκώσουν.

Αν θές να κοιμάσαι ήσυχος , πρέπει να φύγεις απο το κοπάδι και να ζήσεις ελεύθερος .
Καλύτερα να μην έχω πότε αυτό το σπίτι , αλλά τουλάχιστον θα μπορώ να ζω ελεύθερος.

Και πότε ***δάμε ρε παιδιά??

"Όποιος δεν σερφάρει τρείς ώρες στο ίντερνετ δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα και τις παγκόσμιες εξελίξεις". Τάδε έφη Έλληνας προγραμματιστής 28 ετών.
"Πρέπει να βάλουμε την ευρυζωνικότητα μέσα στην ζωή μας" . Κυβέρνητικοί παράγοντες που προωθούν την ιντερνετική ανάπτυξη .
"Τα παιδία πρέπει να έρθουν σε επαφή με τις νέες τεχνολογίες , όσο το δυνατόν συντομότερα για να μπορούν να ανταγωνιστούν τους Ευρωπαίους συνομηλικούς τους" . Δάσκαλοι, καθηγητές και αγχωμένοι γονείς.

Έχει σκεφτεί κανείς απο αυτούς πως ήταν όταν ήταν ο ίδιος παιδί ??

Πρόσφατα ήμουν παρόν σε συζήτηση δύο εξηντάρηδων , που σχολίαζαν πως έστηναν παγίδες μικροί στο δάσος , τι δολώματα έφτιαχναν για το καλάμι του ψαρέματος , πως παρίσταναν τους ήχους των ζωών για να τα προσεγγίσουν (Καλά ο Μαγκάιβερ δεν έπιανε μια μπροστά τους , και φανταστείτε ότι ήταν δεκάχρονα τότε).

Θυμήθηκα όταν μικρός έχτιζα καλύβες με άλλα παιδιά πάνω σε δέντρα , φτίαχναμε λοφάκια απο χώμα και κάναμε άλματα με τα ποδήλατα , όταν παίζαμε ατελείωτες ώρες μπάλα μέχρι που δεν βλέπαμε .
Ξέρετε που είναι το κοινό δέσιμο στις παραπάνω περιγραφές ??
Ότι έκανες παρέα με πολύ κόσμο . Μάθαινες να συμπεριφέρεσαι , να περνάς καλά με άλλο κόσμο , να ανακαλύπτεις νέα ενδιαφέροντα απο την ιδέα του άλλου.

Πως θα τα κάνεις όλα αυτά αν είσαι σε μια οθόνη υπολογιστή μπροστά??
Γιατί νομίζετε ότι το μεγαλύτερο ποσςοστό των βόρειων λαών είναι μονόχνωτοι??
Προσπαθήστε να τους πείτε ανέκδοτο και δείτε την αντίδραση..

Εγώ θα σας ρωτήσω το εξής:
Επτά ώρες ύπνος.
Δύο ώρες οδήγηση να πας και να έρθεις απο το γραφείο .
Δέκα ώρες δουλειά (οι περισσότεροι δηλαδή , εκτός εάν είσαι...)
Δύο ώρες να φάς και να πλυθείς .
Τρείς ώρες να σερφάρεις .
Σύνολο 24 ώρες.

Και πότε ***δάμε ρε παιδιά??

Άντε να την βρείς με την ευρυζωνικότητα μετά..

Η απεικόνιση του έρωτα

Είναι όντως μαγικό σκηνικό..

"Saint"Valentine's day

Nα ζεί κανείς την δουλεία του έρωτα ή να μην την ζεί?? Ιδού η απορία..

Ερωτήμα μεγάλων πνευματικών ηγετών αλλά και απλών καθημερινών ανθρώπων .

Το ζήτημα που μας απασχολεί απο την στιγμή που μαθαίνουμε για τις μελισσούλες και τα πουλάκια , μέχρι και την στιγμή που παίζουμε την τελευταία παρτίδα σκάκι με το Χάρο πριν μας πάρει για ένα άλλο ταξίδι μαζί του.

Όπως έλεγε και ο μέγας διδάσκαλος ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ "οι απόψεις δίιστανται "".

Απο την μια οι υπέρμαχοι(μαζοχιστές) του " έρως ανίκατε μάχαν" , που προτιμούν να ζουν τη ζωή τους κυνηγώντας την παντοτινά άπιαστη ευτυχία .
Υποφέρωντας στο μεγαλύτερο μέρος του κυνηγητού αλλά μόλις τα καταφέρουν έστω και στιγμιαία , ξέρουν ότι άξιζε όχι γιατί τα κατάφεραν αλλά γιατί απόλαυσαν και την διαδρομή.
Αυτός ο πόνος είναι που τους γεμίζει , όπως γεμίζει έκσταση η χασούρα τον τζογαδόρο γιατί θα ξαναπαίξει για να ρεφάρει , όπως δίνει ευχαρίστηση η τελευταία τζούρα της δόσης στον ναρκομανή πριν ταξιδέψει . .
Ξέρουν πολύ καλά ότι έιναι προδιαγεγραμμένο τον μέλλον στο να ξαναπονέσουν αλλά λίγο τους απασχολεί .Αρκεί να δίνουν νόημα στη ζωήτους με αυτό τον τρόπο .

Απο την άλλη οι αδιάφοροι , σκληροί (σαδιστές προς τον εαυτό τους) απέναντι σε οποιοδήποτε ερωτικά γλυκό συναίσθημα που μπορεί να τους κάνει ευάλωτους στα παιχνίδια της ζωής . Κυνηγούν χωρίς να ξέρουν γιατί , απολαμβάνουν τις κατακτήσεις τους για λίγο και μετά συνεχίζουν το μοναχικό τους ταξίδι .
Δεν θέλουν να γνωρίσουν την άλλη πλευρά , γιατί φοβούνται ότι θα τους περιπαίξουν όπως περιπαίζουν εκείνοι τους άλλους επειδή αφήνουν την καρδιά τους ελεύθερη .Κερδίζουν ασφάλεια και χάνουν την πιθανότητα μιας δυναμικής περιπέτειας που θα τους προσφέρει έστω και λίγη αληθινή έξαψη .

Ποιός κερδίζει σε αυτή την μάχη αναρωτιέστε..

Βγείτε μια βόλτα σήμερα και κοιτάξτε γύρω σας.

'Ανθρωποι που αγαπιούνται.
Ζευγάρια που "πρέπει" να βγούν.
Παρέες ομοίου φύλου , που βγαίνουν για αντίδραση αλλά σχεδόν όλοι-ες θα ήθελαν να είναι στην θέση των προηγούμενων .
Μοναχικοί άνθρωποι που έπαιξαν και έχασαν στο παιχνίδι .
Μοναχικές καρδίες που θέλουν να βγούν να παίξουν , αλλά το τρακ δεν τις αφήνει .

Και τέλος δύο χαμόγελα μεγάλα και πραγματικά .
Το ένα του ανθοπώλη , του courrier , του ζαχαροπλάστη , του εστιάτορα που βγάζουν σήμερα λεφτά .
Το άλλο το δικό σου γιατί ότι και αν κάνεις σήμερα , πρέπει να το κάνεις μέσα απο την προβληματισμένη σου καρδία που μόνο εσύ αποφασίζεις πως θέλεις να χτυπά...

Αγαπήστε τον εαυτόσας για να σας αγαπήσουν και οι άλλοι.

Eπειδή η ζωή μας , έχει γίνει λίγο μονόχνωτη και μόνιμα κουραστική ίσως ήρθε η ώρα να βάλουμε και λίγο χαμόγελο μέσα σε αυτήν .
Δεν μπορούμε να φάμε γιατί θα κολλήσουμε κάποια ασθένεια .
Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε γιατί το περιβάλλον που μας έδωσαν και εμείς το επιβαρύνουμε με περισσότερο πάθος , μας εκδικείται.
Δεν κάνει να ονειρευόμαστε , γιατί η καθημερινότητα επιτάσσει να είμαστε τα ρομποτάκια της.
Κλεισμένα σε ένα κλουβί δουλείας μέχρι να μας πάει η προσωπική μας κλούβα στο άλλο κελί , όπου και θα επιμορφωθούμε απο την μεγάλη θεά της ΤΒ.
Γελάστε λοιπόν με τα εικονίδια μας , παρομοιάστε τα με τον διπλανό σας , σπάστε το κακό καθρέφτη που σας χαλάει την διάθεση καθε πρωί , και βάλτε αυτά στην θέση του.
Κάπως έτσι θα ξεκινήσετε σίγουρα καλύτερα την μέρα σας.
Αγαπώντας τον εαυτόσας..